Από την ενηλικίωσή μου κι έπειτα οι Ordo Rosarius Equilibrio ήταν μια σταθερή παρουσία στα ακούσματά μου. Ανεξαρτήτως από το τι άκουγα, οι δίσκοι τους ήταν εκεί. Το να ανακοινώνεται μια συναυλία τους 15 χρόνια μετά την τελευταία επίσκεψη του συγκροτήματος στην Αθήνα ήταν ένα απωθημένο που δεν χώραγε αντιρρήσεις στην υποχρεωτική παρουσία μου. Συν το ότι μαζί με αυτούς θα μπορούσα επιτέλους να δω ζωντανά τους InScissors που λατρεύω και την Bat Thoughts που μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον. Τέτοιο combo δεν το πετυχαίνεις εύκολα στα προσωπικά μου γούστα.
Bat Thoughts
Γνωστοί-άγνωστοι από νωρίς στο Temple να ξεκοκκαλίζουν το merch, να τσουγκρίζουν τα πρώτα ποτά και να περιμένουν την Bat Thoughts να ανέβει στη σκηνή. Και όταν τελικά ανέβηκε στο ημίφως, μας παρουσίασε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τις murder ballads. Μουσική που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει σε μια σκηνή νυχτερινής οδήγησης σε ταινία του Lynch, που αναδείκνυε τις δυνάμεις της στα πιο αργά σημεία της. Υπήρξε και μια άνοδος στην ταχύτητα όταν ανέβηκε η μπάντα που την πλαισίωνε αλλά να είμαι ειλικρινής, τα slow and steady με κέρδισαν περισσότερο.
Και λίγο πριν πω «μου θυμίζει κάτι από τα πιο bluesy του Nick Cave», ξεκινάει μια διασκευή του “Stagger Lee“. Η οποία ναι, ήταν άκρως ικανοποιητική με τις Bargeldικές τσιρίδες να τιμούν την κληρονομιά των Bad Seeds. Μόνη αντίρρηση, οι brutal κραυγές που μου φάνηκαν κάπως περιττές στη συγκεκριμένη εκτέλεση. Το outro με τα φωνητικά και την industrial λούπα με κέρδισε και περιμένω να δω που θα το πάει αν δισκογραφήσει και πως θα συγκεράσει τα πρόσωπά της.
InScissors
Το ritual ambient είναι περίεργη υπόθεση. Είναι σπιτική μουσική, απολαμβάνεται καλύτερα ατομικά. Και αν ξέρουμε κάτι από τα ambient live είναι η ευκολία της βαριεστημάρας. Ο κίνδυνος του να φανεί ως ένα απλό play στον υπολογιστή ένα τέτοιο live είναι μεγάλος. Και οφείλεις να το κρατήσεις το κοινό σου. Αλλά οι InScissors δεν δημιουργήθηκαν για να πέφτουν σε ευκολίες. Τα τρία μέλη δεν πρόβαραν από κοινού αλλά κατ’ οίκον και αντιμετώπισαν δυσκολίες. Και παρόλα αυτά ανέβηκαν επί σκηνής. Φάνηκε ό, τι περιέγραψα παραπάνω; Σε καμία περίπτωση και πουθενά.
Ο Vincent Andelmoth όταν ηχογραφεί δε σκέφτεται να αντιγράψει ηχοτοπία του Lustmord και να τα πασάρει ως άποψη. Ψάχνεται με ατμόσφαιρες, ακούει Dead Can Dance και σκέφτεται κινηματογραφικά. Και επίσης ξέρει ότι όσο καλά κι αν είναι τα samples σου, τίποτα δε θα αντικαταστήσει το να παίζεις κάτι ζωντανά. Γι’ αυτό και δε γινόταν να μην παιχτούν ζωντανά τα κρουστά από τον Γιώργο ή να μην ταξιδέψει στην Αθήνα η Ευαγγελία για να βγάλει τα (καλύτερα στην πιάτσα) φωνητικά. Μια εμφάνιση ανατριχιαστική που τίμησε το ritual συνθετικό και άφησε μάτια και στόματα να χάσκουν.
Κάθε νότα, κάθε φωνητική γραμμή, κάθε απόηχος των κρουστών είχε λόγο ύπαρξης. Και ακόμα και να μην υπήρχαν τα συγκλονιστικά visuals (αχ αυτό το Doll Maker) δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από τον τελετουργικό χορό της Ευαγγελίας. Φύσει αδύνατον.
Οι InScissors χωρίς καν να ιδρώσουν πάτησαν κάτω την πλειοψηφία των ambient live που έχω δει. Μιλάμε για μπάντα διεθνών προδιαγραφών που άνετα θα γέμιζε θεατράκια προκειμένου να βιωθεί η αφηγηματικότητά τους. Συνεπώς όταν τους δείτε κάπου να παίζουν, επενδύστε και κοινωνήστε.
Ordo Rosarius Equilibrio
Η στιγμή που περίμενα από την ανακοίνωσή της ήρθε. Τα φώτα χαμήλωσαν, οι αγαπημένοι Tomas Pettersson και Rose-Marie Larsen μας είπαν πόσο τους λείψαμε, το κέλευσμα για να ξεκινήσουν τα visuals δόθηκε και το απειλητικό εμβατήριο του “Nature Seeking Equilibrium” ξεκίνησε τον άτυπο πόλεμο. Αν και τα φωνητικά ήταν κάπως πίσω, οι Ordo Rosarius Equilibrio ήταν σε υπέροχη μέρα.
Κεφάτοι, μεταδοτικοί, προκλητικοί και αγαπημένοι. Με τα κομμάτια της νεότερης εποχής τους σε μια κάπως πιο ηλεκτρονική μορφή να μας ξεκουνάνε, χαρτογράφησαν όπως μόνο αυτοί ξέρουν τα όρια μεταξύ αγάπης και καταστροφής. Το πάθος του “How I Paint the World in Flames 4 You“, η Αποκάλυψη του “A World Not So Beautiful“, η σπίθα του “Receive the Flame, All You Children of the Sun“.
Ακόμα και η καταδίκη του “I Am the Son of Daggers, in a Future You Forgot” δεν έμοιαζε να είναι αρκετή να χαλάσει τη διάθεση που επικρατεί. Δέος, πόθος, διαύγεια, ένας κόσμος που φλέγεται, όλα σε μια τέλεια αρμονία, μια αναζήτηση του νοήματος. Και ως επιστέγασμα αυτού το “I remember, the perpetual Search for the Meaning in Nothing“.
Το “Lost Forever, in the Blitzkrieg of Roses” δημιουργεί ρίγη αναμνήσεων από την εποχή του Apocalips και μακάρι να είχε κι άλλα από αυτό το setlist. Δεν πειράζει όμως. Γιατί τα “Hell Is Where The Heart Is“, “Menage A Trois, IMBECILE“, “A Song 4 Hate And Devotion” και “Three is an Orgy, Four is Forever” μας συγκινούν και υπογραμμίζουν το credo μιας μεγάλης μπάντας. ενός σχήματος που κάποτε θεωρούσαν όλοι «ανώμαλο» αλλά επί της ουσίας έστρωνε χρόνια πριν το έδαφος για θέματα σεξουαλικότητας, συναίνεσης και ηδονής που εξετάζουμε μέχρι και σήμερα.
Τέλος; Όχι. Φύλαγαν κάποιες θύμησες για το τέλος. Πιο συγκεκριμένα το ομώνυμο από το “Vision: Libertine” (εκτός αυτού ακούστηκε και το Snow-White Were the Stains) και ως ιδανικό κλείσιμο το “In High Heels Through Nights Of Broken Glass“. Και η μεταφορική κουρτίνα πέφτει. Το μόνο που μένει είναι η ατάκα από το Tetsuo: Our love will destroy this whole fucking world. Νυν και αεί.
