Θα μπορούσε να γράψει κάποιος άλλος το παρόν review, έχουμε συντάκτες που λιώνουν για τους Megadeth, ωστόσο σκεφτήκαμε να το πιάσει κάποιος που δεν έχει, στα χαρτιά τουλάχιστον, συναισθηματικό δέσιμο. Όμως αν αγαπάς αυτόν τον ήχο δεν γίνεται να μείνεις ασυγκίνητος από την ύστατη υπόκλιση του τεράστιου Dave Mustaine, ακόμη και αν ο δίσκος δεν ακουγόταν.
Μοιάζει σχεδόν με θέσφατο στο heavy metal ότι οι μπάντες σπάνια ξέρουν πότε να σταματήσουν. Η αντοχή τους αντιμετωπίζεται ως παράσημο, η «παρακμή» συγχωρείται και οι αποχαιρετισμοί αποτελούν μάλλον τη φωτεινή εξαίρεση. Όταν τελικά έρθει το τέλος, το τελευταίο άλμπουμ φορτώνεται σχεδόν πάντα με συμβολισμούς, νοσταλγία ή με μια απέλπιδα προσπάθεια επιστροφής σε προ πολλού χαμένα μεγαλεία. Το “Megadeth”, το κύκνειο άσμα των Megadeth, αποφεύγει συνειδητά αυτές τις παγίδες.
Πριν πιάσω τα του δίσκου, οφείλω να ξεκαθαρίσω τη σχέση μου με τους Megadeth. Θεωρώ τους τέσσερις πρώτους τους δίσκους από τα κορυφαία έργα του είδους και, χωρίς να υποτιμώ το “Killing Is My Business… and Business Is Good!“, μόνο αν είσαι κουφός δεν αντιλαμβάνεσαι πόσο σπουδαίοι είναι οι τρεις που ακολουθούν. Μιλάμε για άλμπουμ που συγκαταλέγονται στους καλύτερους συνολικά στην ιστορία του heavy metal. Προφανώς δεν κατάφεραν στη συνέχεια να διατηρήσουν αυτό το σχεδόν θεϊκό επίπεδο, όμως ακόμη και μετά την κορύφωση, η δισκογραφία τους παρέμεινε σταθερά υψηλής ποιότητας.
Από το 2000 και μετά, οι Megadeth μπήκαν σε μια περίοδο διαρκούς αστάθειας. Υπήρχαν στιγμές που έδειχναν ξανά «επικίνδυνα καλοί», αλλά αυτές σχεδόν πάντα ακολουθούνταν από δίσκους που έμοιαζαν βιαστικοί ή απλώς μπερδεμένοι για το τι ήθελαν να είναι. Ακόμη και οι δουλειές που γενικά αγαπήθηκαν κουβαλούσαν μια νευρικότητα: πάρα πολλές ιδέες στριμωγμένες στο ίδιο άλμπουμ, μια μόνιμη ανάγκη να αποδείξουν ότι παραμένουν relevant, στίχοι που συχνά πάλευαν να τραβήξουν πάνω τους περισσότερη προσοχή απ’ όση άντεχε η ίδια η μουσική. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το “Megadeth” ξεχωρίζει όχι επειδή επανεφευρίσκει τον τροχό, αλλά επειδή, για πρώτη φορά μετά από καιρό, ακούγεται σαν μπάντα που ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει.
Αυτή η αίσθηση ξεκινά πρώτα απ’ όλα από τη μπάντα την ίδια. Είναι από τις πιο στοιβαρές εκδοχές των Megadeth εδώ και χρόνια και αυτό ακούγεται σε κάθε νότα. Τίποτα δεν ξεχειλώνει, τίποτα δεν μπαίνει απλώς για να γεμίσει χρόνο. Τα τέμπο αλλάζουν όταν πρέπει, τα riff λένε ακριβώς αυτό που θέλουν να πουν και η ρυθμική βάση κρατάει τα πάντα στη θέση τους χωρίς να προσπαθεί να κλέψει την παράσταση από τις κιθάρες. Η τεχνική είναι παντού, αλλά δεν κουράζει. Τα γρήγορα κομμάτια «τρέχουν» επειδή το απαιτεί το τραγούδι, όχι από συνήθεια, και τα mid-tempo στέκονται όρθια χάρη στη δομή τους, όχι στη χοντροκομμένη δύναμη.
Όμως η εξαιρετική εκτέλεση δεν σημαίνει πάντα και δυνατή σύνθεση, κι εδώ επιστρέφει αυτό το ζητηματάκι των Megadeth. Ήταν πάντα μια μπάντα ικανή για εντυπωσιακό παίξιμο, ακόμη κι όταν κάποια τραγούδια λειτουργούσαν περισσότερο ως χαλί αυτής της ικανότητας παρά ως πλήρως αυτόνομες σύνθεσεις. Αυτή η αντίθεση υπάρχει και εδώ. Κομμάτια όπως τα “Made To Kill” και “Obey The Call” παντρεύουν την ακρίβεια με πραγματική έμπνευση, ενώ άλλα μοιάζουν περισσότερο με καλοστημένα σημεία ισορροπίας μέσα στον δίσκο. Τα “Puppet Parade” και “Another Bad Day” βοηθούν τον ρυθμό και τη συνοχή του άλμπουμ, ακόμη κι αν δεν θα μνημονεύονται στον αιώνα τον άπαντα.
Στη φωνή, ο Dave Mustaine παραμένει ταυτόχρονα ο άξονας και, δυστυχώς, το όριο του άλμπουμ. Τα χρόνια έχουν περάσει για τον Megadave και η -ούτως ή άλλως κάπως περιορισμένων δυνατοτήτων- φωνή του έχει βαρύνει αισθητά. Ωστόσο ο δίσκος δεν προσπαθεί να το κρύψει: τα φωνητικά είναι μπροστά και δεμένα με τον ρυθμό. Σε κομμάτια όπως το “Tipping Point” αυτό λειτουργεί υπέρ της μουσικής, δίνοντάς της μια ταιριαστά ωμή αίσθηση. Σε άλλες στιγμές η δυσκολία φαίνεται περισσότερο, αλλά η απουσία προσποίησης έχει τη δική της σημασία. Ο Mustaine δεν προσποιείται ότι είναι νεότερος απ’ ό,τι είναι, και αυτή η ειλικρίνεια βγαίνει και σε αγγίζει.
Στιχουργικά, ο δίσκος δεν κινείται πάντα στο ίδιο επίπεδο. Ο Mustaine ποτέ δεν ήταν διακριτικός τύπος και αυτό δεν αλλάζει στο “Megadeth”. Μιλά για σύγκρουση, εξουσία, πίστη και αντίσταση, άλλοτε με δύναμη και άλλοτε πιο άμεσα. Όταν πετυχαίνει, οι στίχοι κουμπώνουν ωραία με τη μουσική, όταν όχι, μένουν λίγο πιο απλοί και πατάνε σε γνώριμες φράσεις. Όμως τις συντριπτικά περισσότερες φορές ο δίσκος καταφέρνει να μη γίνεται καρικατούρα. Ακόμη κι όταν ο Mustaine μιλά για όσα πιστεύει, τα τραγούδια δεν σου κουνάνε το δάχτυλο. Το “Hey God?!” είναι καλό παράδειγμα: λέει αυτό που θέλει, αλλά αφήνει χώρο και στον ακροατή. Και αυτό έχει τη σημασία του, ειδικά σε έναν δίσκο που θα μπορούσε εύκολα να το παρακάνει.
Σαν σύνολο, το “Megadeth” κερδίζει από την πειθαρχία του. Η σειρά των κομματιών ανεβάζει και κατεβάζει την ένταση με τρόπο που κρατά τον δίσκο ζωντανό χωρίς να κουράζει. Έχεις την αίσθηση ότι η μπάντα ήξερε πότε να σταματήσει και πότε να κόψει ιδέες αντί να τις αφήσει να ξεχειλώσουν. Αυτή η οικονομία είναι από τα μεγάλα του ατού, ειδικά αν το συγκρίνεις με παλιότερους δίσκους που έμοιαζαν πιο φλύαροι.
Την ίδια στιγμή, αυτή η πειθαρχία γεννά και ένα ερώτημα: μήπως ο δίσκος παίζει υπερβολικά ασφαλές; Μήπως επιλέγουν την τελειότητα αντί του ρίσκου; Οι Megadeth δίνουν έναν δίσκο που στέκεται γερά και ακούγεται επαγγελματικός, και ναι, μπορεί να μοιάζει ασφαλής, αλλά μιλάμε για μια μπάντα που ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά ασφαλής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αυτή η επιλογή αποκτά άλλο βάρος. Κι αν πρέπει να πάρω θέση, θα πω ότι, αυτή τη φορά, καλά έκαναν.
Αυτή η επιλογή να παίξουν πιο συγκεντρωμένα φαίνεται και στο πού απευθύνεται ο δίσκος. Οι παλιοί οπαδοί θα αναγνωρίσουν αμέσως τη μπάντα και θα εκτιμήσουν την πιο μικρή λεπτομέρειά του. Το “Megadeth” μοιάζει σαν ένας δίσκος που δεν προσπαθεί να εξηγήσει ποιοι είναι, αλλά να μιλήσει κατευθείαν σε όσους τους ξέρουν ήδη. Σαν να κάθεται ο Mustaine απέναντι από το κοινό του και να λέει τα πράγματα χωρίς φίλτρα, μόνο με τη γλώσσα που μοιράζονται εδώ και δεκαετίες.
Αυτή η επιλογή να παίξουν πιο συγκεντρωμένα φαίνεται και στο πού απευθύνεται ο δίσκος. Οι παλιοί οπαδοί θα αναγνωρίσουν αμέσως τη μπάντα και θα εκτιμήσουν την πιο μικρή λεπτομέρειά του. Το “Megadeth” μοιάζει σαν ένας δίσκος που δεν προσπαθεί να εξηγήσει ποιοι είναι, αλλά να μιλήσει κατευθείαν σε όσους τους ξέρουν ήδη. Σαν να κάθεται ο Mustaine απέναντι από το κοινό του και να λέει τα πράγματα χωρίς φίλτρα, μόνο με τη γλώσσα που μοιράζονται εδώ και δεκαετίες.
Ο Mustaine παραμένει ξεκάθαρα το κέντρο του άλμπουμ. Οι Megadeth ποτέ δεν υπήρξαν μια δημοκρατική μπάντα και αυτό εδώ φαίνεται όσο πιο καθαρά γίνεται. Το τελευταίο κομμάτι, το “The Last Note“, συμπυκνώνει όλη τη λογική του δίσκου. Δεν κυνηγά τη μεγαλοπρέπεια ούτε κάποιο μεγάλο συναισθηματικό ξέσπασμα. Απλώς τελειώνει, και αυτό μοιάζει απόλυτα σκόπιμο. Το “Megadeth” δεν στήνεται σαν αποχαιρετισμός ή αναδρομή, αλλά σαν μια ακόμη κυκλοφορία, που απλώς έτυχε να είναι η τελευταία.
Ως τελευταίος δίσκος, το “Megadeth” πετυχαίνει ακριβώς επειδή δεν προσπαθεί να δραματοποιήσει τον εαυτό του. Δεν θέλει να κλείσει λογαριασμούς, να ξαναγράψει την ιστορία ή να κυνηγήσει κάποιο μεγάλο νόημα. Αντί γι’ αυτό, δείχνει μια μπάντα που ξέρει πού βρίσκεται και παίζει μέσα σε αυτάό το πλαίσιο με συγκέντρωση και αυτοσυγκράτηση. Μπορεί να μην είναι ο πιο εντυπωσιακός τρόπος να φύγεις, αλλά είναι ένας τρόπος σίγουρα τίμιος και συνεπής.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Megadeth
Album: Megadeth
Label: BLKIIBLK
Release Date: 23/01/2026
Genre: Thrash Metal
1. Tipping Point
2. I Don’t Care
3. Hey, God?!
4. Let There Be Shred
5. Puppet Parade
6. Another Bad Day
7. Made To Kill
8. Obey The Call
9. I Am War
10. The Last Note
11. Ride The Lightning (Bonus Track)
Producer: Dave Mustaine, Chris Rakestraw
Megadeth: Dave Mustaine (Φωνή, κιθάρα), Teemu Mäntysaari (Kιθάρα), Dirk Verbeuren (Τύμπανα), James LoMenzo (Μπάσο)
Megadeth: Megadeth
Το "Megadeth" κλείνει την ιστορία της μπάντας χωρίς φλυαρίες, αλλά με έλεγχο, καθαρότητα και αξιοπρέπεια. Δεν είναι ο πιο τολμηρός δίσκος τους, όμως ακούγεται ειλικρινής και συγκεντρωμένος, σαν μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη πριν σβήσουν τα φώτα.