Η λέξη «εφιαλτικός» είναι μάλλον η πιο αντιπροσωπευτική για την ταινία. Γυρισμένο το 1986 από τον Robert Harmon, το “The Hitcher” είναι ένα θρίλερ δρόμου, που κινείται στα όρια με την ταινία τρόμου. Διαθέτει, βέβαια, και σκηνές που άνετα θα κολλούσαν σε μια ταινία δράσης των ’80s.
Ο νεαρός Jim Halsey (C. Thomas Howell) ταξιδεύει από το Σικάγο στο Σαν Ντιέγκο. Στην προσπάθειά του να κρατηθεί ξύπνιος σε αυτή την εξαντλητική διαδρομή, θα πάρει με autostop έναν περαστικό, τον μυστηριώδη John Ryder (Rutger Hauer). Ο Ryder θα αποδειχθεί ένας πραγματικά επικίνδυνος άντρας και θα ξεκινήσει ένα ασταμάτητο κυνηγητό, που θα ρίξει τον νεαρό Jim σε έναν εφιαλτικό αγώνα επιβίωσης.
Κατά τη διάρκεια της προβολής, μία ταινία ερχόταν συνέχεια στο μυαλό μου. Το “Near Dark” της Kathryn Bigelow, μια από τις αγαπημένες μου ταινίες τρόμου από τη συγκεκριμένη δεκαετία. Από την επιβλητική ατμόσφαιρα με τους ατέλειωτους αμερικάνικους αυτοκινητοδρόμους μέχρι τα ’80s αργόσυρτα σίνθια, που ντύνουν αυτές τις πανέμορφες αλλά συχνά σκληρές σκηνές. Αυτός ο συνειρμός που έκανα τελικά είχε βάση. Ο Eric Red, που είχε υπογράψει το σενάριο του “Near Dark”, είναι και ο σεναριογράφος του “The Hitcher”.
Ο Red εμπνεύστηκε το σενάριο της ταινίας όταν έκανε ένα παρόμοιο ταξίδι κατά μήκος της Αμερικής, ακούγοντας το “Riders on the Storm” των Doors. Οι στίχοι του κομματιού τού έδωσαν την ιδέα για την εισαγωγική σκηνή. Θεώρησε μάλιστα ότι οι εικόνες που του γεννήθηκαν θα ταίριαζαν γάντι σε ένα θρίλερ δρόμου.
Οι σκηνές αγωνίας είναι σκηνοθετημένες με μαεστρία. Παρόλο που συχνά στήνονται με όχι και τόσο ρεαλιστικές συμπτώσεις, αυτό ενισχύει την ονειρική ατμόσφαιρα της ταινίας αντί να τη φρενάρει. Καταφέρνει να κρατά τον θεατή σε μια διαρκή αγωνία για τη ζωή του πρωταγωνιστή.
Ο John Ryder εμφανίζεται σαν φάντασμα στις χειρότερες δυνατές στιγμές για τον ήρωά μας. Αυτό μας εμποδίζει να χαλαρώσουμε ακόμα και όταν φαίνεται πως τα πράγματα αρχίζουν να πηγαίνουν καλά. Κατά τη διάρκεια της περιπέτειας, δεν μαθαίνουμε τίποτα για τα κίνητρα αυτού του ανθρώπου ή για τον στόχο του. Λειτουργεί ως κάτι ανάμεσα σε δολοφόνο από αμερικάνικο σλάσερ και σε κακοποιό από μαφιόζικη ταινία.
Μια πραγματικά χαρακτηριστική σκηνή για τη σχέση των δύο είναι όταν ο Ryder πετά ένα αναμμένο σπίρτο στη λίμνη βενζίνης όπου βρίσκεται ο Jim. Περιμένει μέχρι ο νεαρός να έχει σχεδόν βγει από τη ζώνη κινδύνου, αλλά όχι αρκετά ώστε να είναι βέβαιο πως θα σωθεί. Η φωτιά φουντώνει και ο Jim πηδά έξω την τελευταία στιγμή. Μόλις το δει αυτό ο Ryder χαμογελά, πατάει γκάζι και απομακρύνεται. Αυτό το διαρκές παιχνίδι θανάτου δίνει στην ταινία τη γοητεία της.
Σε αυτό βοηθάει και η αναμενόμενα εκπληκτική ερμηνεία του Rutger Hauer στον ρόλο του Ryder. Ο Hauer μάς δίνει έναν πραγματικά μυστηριώδη δολοφόνο, τον τελευταίο άνθρωπο που θα ήθελε να έχει κάποιος δίπλα του σε ένα μεγάλο ταξίδι. Έναν ρεαλιστικό μπαμπούλα, που μπορεί εμείς να μην ξέρουμε τι σχεδιάζει, αλλά αυτός μοιάζει να γνωρίζει πολύ καλά τις προθέσεις του ήρωά μας.
Εξίσου αποτελεσματικές είναι και οι υπόλοιπες ερμηνείες. Ο C. Thomas Howell στον ρόλο του πρωταγωνιστή ενσαρκώνει έναν νεαρό με τον οποίο ταυτιζόμαστε εύκολα. Παρουσιάζεται ευάλωτος αλλά και δυναμικός, ανάλογα με την περίσταση. Έτσι διαμορφώνει έναν χαρακτήρα που ξεφεύγει από το κλασικό παθητικό θύμα μιας ταινίας τρόμου. Πολύ δυνατή είναι και η Jennifer Jason Leigh στον ρόλο του μόνου φιλικού προσώπου που συναντά ο Jim, ενός χαρακτήρα καταλυτικού για την εξέλιξη της ιστορίας.
Το “The Hitcher” είναι ένα πραγματικά έντονο ’80s θρίλερ με ονειρική σκηνοθεσία και επιβλητική ατμόσφαιρα που δύσκολα ξεχνάει κανείς. Παραμένει μια σκοτεινή εμπειρία που καταφέρνει να στοιχειώνει τον θεατή ακόμα και μετά το τέλος της. Είναι μια ταινία που επιβεβαιώνει πως ο φόβος δεν χρειάζεται πάντα πολλά, παρά μόνο έναν απέραντο δρόμο και έναν άγνωστο με αδιευκρίνιστες προθέσεις.