Ναι, είναι υπέρξινος. Και ναι, μοιάζει με τους υπόλοιπους αν πιούμε μια γουλιά στιμμένο λεμόνι. Όμως τίποτα από αυτά δεν θα έχει σημασία όταν οι Megadeth ανέβουν στη σκηνή του Release για την τελευταία τους εμφάνιση. Ας είμαστε σαφείς: δεν μιλάμε για μια ακόμη μπάντα με βαριά ιστορία που περνά από την πόλη. Μιλάμε για το κλείσιμο ενός κύκλου που ξεκίνησε πριν από περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, με έναν ανήσυχο και αδιάκοπα δραστήριο μουσικό. Η πορεία του Dave Mustaine είναι συνυφασμένη με μια σχεδόν εμμονική δέσμευση να εξελίξη τον heavy ήχο με τους δικούς του όρους. Αυτός είναι ο λόγος που αυτό το last dance έχει ιστορικό βάρος.
Η σημασία αυτού του live, για να γίνει αντιληπτή στο σύνολό της, απαιτεί μια μικρή παύση από τη συνήθη νευρικότητα γύρω από setlists, μεγάλα hits ή το ποιοι είναι οι «καλύτεροι» δίσκοι των Megadeth. Το βάρος της βραδιάς δεν βρίσκεται εκεί. Πηγάζει από το γεγονός ότι ο Dave Mustaine είναι ένας από τους κεντρικούς αρχιτέκτονες του thrash metal, όχι επειδή απλώς ήταν παρών στη γέννησή του, αλλά επειδή το διαμόρφωσε όσο ελάχιστοι. Από την αρχή, η προσέγγισή του στην κιθάρα αντικατέστησε την αγριάδα με την τεχνική, χωρίς ποτέ να αφαιρέσει τη σκληρότητα, αντίθετα, την όξυνε. Το πώς το πέτυχε δεν είναι το ζητούμενο, το γεγονός ότι το πέτυχε είναι αυτό που τον κάνει ξεχωριστό.
Δεν γίνεται να αγνοηθεί ο τρόπος με τον οποίο ο Mustaine μεταφέρει την πειθαρχία του στούντιο στo σανίδι. Τα live των Megadeth, ακόμη και σήμερα, δεν λειτουργούν ως επιβεβαίωση παρελθόντος κύρους, αλλά ως απαιτητικές εκτελέσεις που προϋποθέτουν συγκέντρωση και απόλυτη ακρίβεια. Την ώρα που άλλοι βετεράνοι κατεβάζουν ταχύτητες ή επενδύουν στο θέαμα, ο Megadave επέμεινε να διατηρεί τα ίδια πρότυπα που χαρακτήρισαν τους Megadeth στην ακμή τους. Έτσι, το να τον βλέπεις ζωντανά δεν έχει να κάνει με νοσταλγία, αλλά με τη συνειδητοποίηση ότι αυτή η μουσική δεν πρόκειται να «μαλακώσει» ποτέ.
Όταν οι ιστορικοί του μέλλοντος, πάντα ήθελα να το γράψω αυτό, εξετάσουν τη δισκογραφία των Megadeth, θα αντικρίσουν την πορεία ενός μουσικού που δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό του, και κατ’ επέκταση στο ίδιο το είδος, να παραμείνει στάσιμο. Για δεκαετίες, ο Mustaine βελτίωνε αδιάκοπα το συνθετικό του στυλ, ισορροπώντας την επιθετικότητα με τη μελωδία και την ταχύτητα με τη δομή. Άλμπουμ όπως το “Peace Sells” και το “Rust in Peace” έθεσαν ένα νέο πρότυπο για το πού μπορεί να φτάσει συνθετικά το metal. Οι πολύπλοκες ενορχηστρώσεις και οι απότομες αλλαγές στο τέμπο μετατράπηκαν σε εργαλεία και με αυτόν τον τρόπο, ο Mustaine απέδειξε ότι η heavy μουσική μπορεί να είναι ταυτόχρονα ενστικτώδης και στοχαστική, θυμωμένη και βαθιά εκφραστική.
Εξίσου σημαντική είναι η προσωπική αφήγηση που ενσωματώνεται στην ίδια την ύπαρξη των Megadeth. Η απομάκρυνση του Mustaine από τους Metallica θα μπορούσε να έχει λειτουργήσει ως ο οριστικός επίλογος της ιστορίας του. Αντ’ αυτού, μετατράπηκε στο σημείο εκκίνησης για μία από τις πιο σημαντικές καριέρες στην ιστορία του metal. Οι Megadeth δημιουργήθηκαν ως η δήλωσή του, και έτσι, κάθε άλμπουμ, κάθε περιοδεία και κάθε ανανέωση κουβαλούσε το βάρος ενός ανθρώπου αποφασισμένου να ξεπεράσει τις προσδοκίες σε επίπεδο σκέψης και αντοχής στον χρόνο. Αυτή η αμείλικτη ώθηση διαμόρφωσε την ταυτότητα της μπάντας και, κατ’ επέκταση, το ευρύτερο τοπίο του thrash metal.
Αυτό που καθιστά αυτή την τελική εμφάνιση ιδιαίτερα σημαντική είναι το γεγονός ότι η πορεία του Mustaine δεν υπήρξε ποτέ γραμμική. Ο εθισμός, οι εσωτερικές αναταραχές στη μπάντα, οι συνεχείς αλλαγές στη σύνθεση, οι δημόσιες αντιπαλότητες και οι σοβαρές μάχες με την υγεία άφησαν όλα ορατά σημάδια στη μουσική του. Αντί να περιορίσουν το όραμά του, αυτές οι δυσκολίες το γιγάντωσαν. Οι στίχοι του έγιναν πιο κυνικοί και ενδοσκοπικοί, ενώ ο πόλεμος, η διαφθορά και η προσωπική κατάρρευση μετατράπηκαν σε αναπόσπαστο κομμάτι των Megadeth ως βιωμένες εμπειρίες. Και στην τελική, πόσοι καλλιτέχνες κατάφεραν να μεταφράσουν το προσωπικό τους χάος σε μια τόσο συνεπή καλλιτεχνική οντότητα;
Ιστορικά, η επιρροή του Mustaine εκτείνεται πολύ πέρα από την επιτυχία των Megadeth. Ολόκληρες γενιές κιθαριστών υιοθέτησαν στοιχεία της τεχνικής του: την ακρίβεια στο παίξιμο, τα περίπλοκα αρμονικά σόλο, την έμφαση στην πειθαρχία. Το σύγχρονο metal, το progressive thrash, ακόμη και στοιχεία ακραίων υποειδών φέρουν εμφανή τα σημάδια ίχνη της προσέγγισής του. Το να τον δει κανείς να παίζει σήμερα ισοδυναμεί με το να παρακολουθεί έναν ζωντανό σύνδεσμο ανάμεσα στις αρχές του είδους και τη σημερινή του μορφή.
Γι’ αυτό και η συναυλία στην Αθήνα πρέπει να ιδωθεί ως αυτό που πραγματικά είναι. Όχι απλώς μια στάση μιας αποχαιρετιστήριας περιοδείας, αλλά μια στιγμή αναγνώρισης. Μια ευκαιρία να τιμηθεί μια καριέρα που αναδιαμόρφωσε τη γλώσσα του heavy metal και αρνήθηκε να συμβιβαστεί, ακόμη και όταν ο συμβιβασμός θα ήταν η εύκολη επιλογή. Έτσι, η συναυλία αποκτά αμέσως το βάρος μιας προθεσμίας: την τελευταία ευκαιρία να σταθούμε μπροστά στον τύπο που όρισε την ταχύτητα με πρόθεση και την εξέγερση ως τέχνη.
Όταν ο Dave Mustaine κάνει την τελευταία του υπόκλιση, δεν θα είναι απλώς το τέλος μιας συναυλίας, αλλά το κλείσιμο ενός τεράστιου κεφαλαίου που το heavy metal γράφει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Όποιος το χάσει, θα χάσει την ευκαιρία να γίνει μάρτυρας της ιστορίας τη στιγμή που κατεβαίνει από τη σκηνή: δυνατή, ακατέργαστη και αδιαπραγμάτευτα αληθινή.