Οι μορφές του κινηματογραφικού τρόμου δεν είναι απλά χαρακτήρες, αλλά εμβληματικές φιγούρες που μετατρέπουν έναν κακό σε διαχρονικό εφιάλτη. Αποφασίσαμε να εμβαθύνουμε στον κόσμο των πιο θρυλικών villains που πέρασαν ποτέ από τη μεγάλη οθόνη, εστιάζοντας σε εκείνους που κατάφεραν να ταυτίσουν την παρουσία τους με το απόλυτο δέος.
Ως λάτρεις της μουσικής, επιλέξαμε οκτώ ξακουστούς κακούς και αναζητήσαμε το συγκεκριμένο μουσικό θέμα ή το τραγούδι που έχει συνδεθεί ιστορικά μαζί τους, ενισχύοντας την ένταση σε κάθε εμφάνισή τους. Πρόκειται για μελωδίες που προμηνύουν το κακό πριν καν αυτό εμφανιστεί στο πλάνο, οπότε σας αφήνουμε να τις απολαύσετε και καλό θα ήταν να διπλοκλειδώσετε τις πόρτες σας.
Michael Myers
Ο Michael Myers αποτελεί μια από τις πιο αδυσώπητες φιγούρες στις ταινίες τρόμου και δεν κάνει ποτέ διακρίσεις όταν σκοτώνει, είτε πρόκειται για κάποιον συγγενή του είτε για οποιονδήποτε άτυχo βρεθεί στον δρόμο του. Το μουσικό θέμα που συνοδεύει την παρουσία του στο “Halloween” είναι με διαφορά το πιο αναγνωρίσιμο στο είδος, καθώς ο John Carpenter δεν περιορίστηκε μόνο στη σκηνοθεσία, αλλά ανέλαβε και τη σύνθεση του score. Με αυτόν τον τρόπο απέδειξε το πολυδιάστατο ταλέντο του και την ικανότητά του να χτίζει τον απόλυτο τρόμο τόσο μέσα από την εικόνα όσο και μέσα από τον ήχο.
Jason Voorhees
Είναι αδύνατο να αναφερθούμε σε κινηματογραφικούς κακούς χωρίς το μυαλό μας να πάει αυτόματα στον Jason από το “Παρασκευή και 13”. Αν και το αρχικό μουσικό θέμα της πρώτης ταινίας έχει τη δική του ιστορία, το theme από το τρίτο μέρος της σειράς, με τον πιο ρυθμικό και 80s χαρακτήρα του, καταφέρνει να αποτυπώσει καλύτερα την ένταση της δράσης.
Ο Jason παραμένει μια κλασική και επιβλητική φιγούρα που διατηρεί το δικό της σκοτεινό κύρος στον κόσμο του τρόμου. Για τον λόγο αυτόν, του αξίζει να συνοδεύεται από τη μουσική ενός αντίστοιχα εμβληματικού καλλιτέχνη. Ο Alice Cooper, ο απόλυτος showman του σκοταδιού, υπογράφει το “He’s Back (The Man Behind the Mask)” για το “Friday the 13th Part VI: Jason Lives” του 1986, δημιουργώντας έναν εκρηκτικό συνδυασμό που έμεινε στην ιστορία.
Leatherface
Είναι cool να σκορπάς τον τρόμο, αλλά τίποτα δεν πλησιάζει το επίπεδο του Leatherface που κατασκευάζει την εμφάνισή του από το δέρμα των ίδιων των θυμάτων του. Το score του πρώτου κλασικού splatter φιλμ παραμένει αρκετά ανατριχιαστικό και ατμοσφαιρικό, όμως η προτίμηση στρέφεται στο τραγούδι των Lääz Rockit με τον προφανή τίτλο “Leatherface”.
Το συναντάμε στην τρίτη συνέχεια του “The Texas Chainsaw Massacre” το 1989, σε μια εποχή που η hard & heavy μουσική κυριαρχούσε στα soundtrack των ταινιών του είδους και όχι μόνο. Αυτός ο συνδυασμός σκληρού ήχου και απόλυτης φρίκης αποτυπώνει ιδανικά την ωμότητα ενός χαρακτήρα που δεν σταματά πουθενά.
Dr. Dekker
Ο Dr. Philip K. Decker, ή πιο «χαϊδευτικά» Dr. Decker, αποτελεί μια υποτιμημένη αλλά απόλυτα διαβολική φιγούρα αγνού κακού που αξίζει την προσοχή μας. Ο σκοτεινός ψυχίατρος του “Nightbreed” επιχειρεί να παγιδεύσει τον ασθενή του για τα ειδεχθή εγκλήματα που διαπράττει ο ίδιος ως ένας αχόρταγος serial killer.
Στην ταινία ακούγεται ένα από τα πιο γνώριμα βαλς του Johann Strauss, το “Vienna Bonbons, Op. 307”, το οποίο δημιουργεί μια ανατριχιαστική αντίθεση με την ωμότητα των πράξεών του. Αυτή η μουσική επιλογή δένει αρμονικά με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και την ψυχοσύνθεση του Clive Barker, προσφέροντας μια αίσθηση αριστοκρατικής διαστροφής που καθηλώνει τον θεατή.
Ghostface
Ο Ghostface αποτελεί την πλέον κλασική μορφή του teen horror ιδιώματος και την απόλυτη σταθερά στη σειρά ταινιών “Scream”. Από τη δεκαετία του ’90, όταν η πρώτη ταινία του Wes Craven προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες, η φιγούρα του προκάλεσε μια πρωτοφανή λατρεία που ξεπέρασε τα όρια της μεγάλης οθόνης.
Οι διάφοροι δολοφόνοι που κρύφτηκαν πίσω από αυτή τη μορφή έχουν αφήσει πίσω τους αμέτρητα θύματα, ξεπερνώντας σε αριθμό ακόμα και τον John Rambo. Ένα τραγούδι που συνδέει τις τρεις πρώτες και πιο επιτυχημένες ταινίες του franchise είναι το “Red Right Hand” του Nick Cave, ένα κομμάτι που σφράγισε με τον σκοτεινό του ήχο τη δεκαετία του ’90 και ταυτίστηκε απόλυτα με την απειλητική παρουσία του Ghostface.
Cupid
Ο serial killer που επιλέγει την εμφάνιση του Θεού Έρωτα αποτελεί μια εξαιρετική ιδέα, η οποία έγινε πραγματικότητα το 2001, ακόμη και αν το τελικό αποτέλεσμα δεν θεωρήθηκε από όλους απόλυτα επιτυχημένο. Το ανέκφραστο, παιδικό πρόσωπο που σε κοιτάζει ψυχρά την ώρα της επίθεσης προσφέρει επιπλέον πόντους στην τρομακτική αύρα του χαρακτήρα.
Τι πιο ταιριαστό για την περίσταση από το “Valentine’s Day” του Marilyn Manson, ένα κομμάτι που ενισχύει την αρρωστημένη ατμόσφαιρα της ταινίας και δίνει μια ιδιαίτερη δυναμική στο soundtrack. Ο συνδυασμός της συγκεκριμένης αισθητικής με τον σκοτεινό ήχο του Manson δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που μένει χαραγμένο στη μνήμη.
The Purge Participants
Η δυστοπία εμφανίζεται σε όλο της το μεγαλείο μέσα από το ανατριχιαστικό χαμόγελο που διαγράφεται στις μορφές των συμμετεχόντων στο δωδεκάωρο μακελειό του “The Purge”. Το franchise αυτό βασίζεται σε ένα σενάριο που προκαλεί δέος, παρουσιάζοντας μια κοινωνία που εκτονώνει τα πιο άγρια ένστικτά της υπό την κάλυψη της ανωνυμίας.
Το “I’m Afraid of Americans” του μεγάλου David Bowie αποτελεί το πιο ταιριαστό μουσικό κομμάτι για αυτή την ατμόσφαιρα και ευτυχώς περιλαμβάνεται στο soundtrack του “The Purge: Election Year” το 2016. Είναι ενδιαφέρον να θυμηθούμε πως στο βιντεοκλίπ που είχε κυκλοφορήσει τότε ο Bowie, ο άνθρωπος που τον καταδιώκει δεν είναι άλλος από τον τότε στενό του συνεργάτη Trent Reznor των Nine Inch Nails.
Jigsaw
Ό,τι σήμαινε ο Myers για τα 70s, ο Jason για τα 80s και ο Ghostface για τα 90s, αποτελεί η μορφή του Jigsaw για τη δεκαετία του 2000. Η επιλογή της συγκεκριμένης εμφάνισης με το πρόσωπο γουρουνιού κρύβει έναν βαθύ και τραγικό συμβολισμό για τον ίδιο τον John Kramer, καθώς συνδέεται άμεσα με την απώλεια του αγέννητου γιου του και τα γεγονότα που τον μετέτρεψαν στον κυνικό τιμωρό που γνωρίσαμε.
Το πρώτο θύμα που απήγαγε ήταν ο άνθρωπος που προκάλεσε το ατύχημα στη σύζυγό του, μια πράξη που σηματοδότησε την αρχή των θανάσιμων παιχνιδιών του. Το κυρίως μουσικό θέμα του πρώτου “Saw”, σε σύνθεση του Charlie Clouser, είναι πραγματικά εμβληματικό και καταφέρνει να χτίζει μια κλιμακούμενη αγωνία που κορυφώνεται στις μεγάλες ανατροπές. Πρόκειται για μια σύνθεση που στέκεται επάξια δίπλα σε θρυλικά scores, όπως αυτό του “Requiem for a Dream”, σφραγίζοντας την ταυτότητα μιας ολόκληρης εποχής για το σινεμά του τρόμου.