Με αφορμή την επικείμενη εμφάνιση των Mother of Millions, we.own.the.sky και Sidus, το DEPART συνομιλεί με τους πρώτους για τη διαδρομή τους μέχρι το “Magna Mater”. Σε μια βραδιά που υπόσχεται να καλύψει όλο το φάσμα από το ατμοσφαιρικό post-rock μέχρι το στιβαρό progressive metal, αναζητούμε τις απαντήσεις πίσω από τη συνθετική τους εξέλιξη, την ανάγκη για ενιαία καλλιτεχνική δομή και το πώς το ένστικτο οδηγεί τα βήματά τους σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις.
Είναι μεγάλη μας χαρά που σας φιλοξενούμε ξανά στο DEPART. Το σύνθημα “Rise Evolve” μοιάζει να συνοψίζει όλη τη διαδρομή σας, όμως με το “Magna Mater”, νιώθετε ότι πράγματι εξελιχθήκατε ή ότι επιλέξατε να εμβαθύνετε σε ήδη υπάρχοντα χαρακτηριστικά του ήχου σας;
Κώστας Κωνσταντινίδης (Mother of Millions): Καλώς σας βρίσκουμε ξανά! Νιώθουμε πως αποκρυσταλλώνεται μια εξέλιξη, αν και όχι καταναγκαστικά. Δεν προσυμφωνήσαμε ποτέ το πώς θα ακούγεται ο δίσκος ή τι χαρακτηριστικά θα έχει. Οδηγηθήκαμε οργανικά σε αυτόν τον ήχο, ο οποίος τη δεδομένη περίοδο μας εκφράζει με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο.
Στο “Magna Mater” το rhythm section λειτουργεί συχνά υποστηρικτικά και όχι επιδεικτικά, υπηρετώντας την ατμόσφαιρα. Υπήρξε η σκέψη να κινηθείτε ακόμα περισσότερο προς μια post-rock κατεύθυνση, αφήνοντας μεγαλύτερους «ανοιχτούς» χώρους στη μουσική σας, ή είναι κάτι που θα θέλατε να επαναπροσδιορίσετε στο μέλλον;
Γενικά δεν υπάρχει ποτέ αυτή η συζήτηση. Όταν μπαίνουμε σε διαδικασία σύνθεσης νέου άλμπουμ, απλά αφηνόμαστε στην κατεύθυνση που μας πάει η περίοδος στην οποία βρισκόμαστε.
Από το “Sigma” μέχρι το “Artifacts” και το “Magna Mater”, η έννοια του concept παραμένει στον πυρήνα της δημιουργίας των Mother of Millions. Σκεφτήκατε ποτέ να αφήσετε στην άκρη την ενιαία αφηγηματική ραχοκοκαλιά για χάρη μιας πιο αποσπασματικής κυκλοφορίας;
Όχι ιδιαίτερα, γιατί το να έχουμε ένα πλαίσιο στο οποίο αναπτύσσουμε τη μουσική και τον στίχο μάς βοηθάει να είμαστε πιο συγκεντρωμένοι στη διαδικασία. Συν τοις άλλοις, θέλουμε οι δημιουργικές μας περίοδοι να συγκροτούν ένα ενιαίο κεφάλαιο πριν προχωρήσουμε στο επόμενο. Δεν πιστεύω καθόλου στη λογική των ξεκομμένων singles, των κομματιών που δεν συγκροτούν ένα ενιαίο έργο δηλαδή, παρά το γεγονός πως εκφράζουν στην πραγματικότητα την αποσπασματικότητα της εποχής.
Σε μια εποχή fast-food κατανάλωσης, επιμένετε να αντιμετωπίζετε το άλμπουμ ως ένα «ενιαίο έργο» που απαιτεί προσήλωση. Πιστεύετε ότι το κοινό του 2026 διατηρεί ακόμα την υπομονή να βιώσει έναν δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος ή η μουσική εμπειρία έχει πλέον κατακερματιστεί οριστικά;
Η ανάγκη της δομής είναι πρωταρχικά δική μας. Στην πραγματικότητα δεν μας ενδιαφέρει αν κερδίζουμε ή χάνουμε κοινό με αυτό που κάνουμε, με την έννοια ότι δεν δημιουργούμε με κριτήριο το αν θα αρέσει ένας δίσκος. Το μέσο αλλάζει διαρκώς μορφές, αλλά πάντα εκτιμώ πως θα υπάρχει η ανάγκη για μια πιο ολοκληρωμένη σύνδεση κοινού-καλλιτέχνη στη μορφή ενός συγκροτημένου έργου με αρχή, μέση και τέλος.
Έχετε περιγράψει τους Mother of Millions ως έναν «ζωντανό οργανισμό» που αντικατοπτρίζει την ψυχολογία σας σε κάθε δεδομένη στιγμή. Αν το “Artifacts” ήταν το υπαρξιακό βάρος και το “Magna Mater” η κάθαρση, σε ποια φάση της ζωής του βρίσκεται σήμερα αυτός ο οργανισμός και ποια λέξη θα περιέγραφε την τωρινή σας κατάσταση;
Δεν θα έλεγα πως περιγράφουν αυτές οι δύο λέξεις κατ’ αποκλειστικότητα τα “Artifacts” και “Magna Mater”. Αν μπορούσα να συμπυκνώσω σε λίγες λέξεις την τωρινή κατάσταση και το πώς αυτή μας επηρεάζει δημιουργικά, μάλλον θα ήταν τραύμα, πόλεμος, αγωνία και αγώνας για το μέλλον.
Η ισορροπία ανάμεσα στο hook και την ατμόσφαιρα είναι πάντα λεπτή, ειδικά στον δικό σας ήχο. Πώς αποφασίζετε πότε ένα κομμάτι χρειάζεται μια μελωδική «άγκυρα» για να κρατηθεί ο ακροατής και πότε επιβάλλεται να παραμείνει αφαιρετικό, αφήνοντας την αίσθηση να κυριαρχήσει;
Ανάλογα πού μας πάει το κομμάτι, θα ξαναπώ. Γράφουμε μουσική σαν ακροατές κατά κύριο λόγο. Με την έννοια αυτή, οι μελωδίες είναι για εμάς σημαντικό να τραγουδιούνται, να είναι ευκολομνημόνευτες. Δεν ξέρω ποιο είναι το pattern μας, που σίγουρα υπάρχει, αλλά το ένστικτό μας οδηγεί στις αποφάσεις αυτές.
Το progressive σήμερα μοιάζει με έναν τεράστιο όρο-ομπρέλα που χωράει από τους Dream Theater μέχρι τους Leprous, οπότε εσείς νιώθετε ότι ανήκετε κάπου συγκεκριμένα ή λειτουργείτε εκτός «στρατοπέδων»;
Μάλιστα, επειδή οι συγκρίσεις με τους Leprous είναι συχνές, ποια θα λέγατε πως είναι η ουσιώδης διαφορά που σας χωρίζει και αν σας δινόταν η ευκαιρία για μια κοινή περιοδεία μαζί τους ή με τους Dream Theater, θα παίρνατε ένα μεγάλο οικονομικό ρίσκο για να συμβεί;
Δεν είναι ένα οριοθετημένο είδος το progressive, εξ ου και η ευρύτητά του. Όταν γίνεται, νομίζω χάνει το νόημά του. Η λογική της συνθετικής ελευθερίας, της μη υπαγωγής στις επιταγές ενός συγκεκριμένου ιδιώματος, ήταν αυτό που θέλαμε από την αρχή και συνεχίζουμε στη λογική αυτή, χωρίς να νιώθουμε περιορισμό για το αν αναφέρεται σε άλλο είδος κάποιο μουσικό θέμα.
Αν υπήρχε συζήτηση για μια τέτοια περιοδεία θα την κάναμε, βέβαια. Παρά τα μεγάλα οικονομικά μεγέθη, δεν πρόκειται για επί της ουσίας οικονομικό ρίσκο, το αντίθετο, είναι ένα σημαντικό άνοιγμα σε μεγαλύτερο κοινό.
Έχετε αναφερθεί συχνά στις δυσκολίες τού να κινείσαι ως ελληνική μπάντα χωρίς καμία κρατική στήριξη, σε αντίθεση με όσα συμβαίνουν σε χώρες όπως η Φινλανδία. Με δεδομένα αυτά τα εμπόδια, πέρασε ποτέ από το μυαλό σας η σκέψη για ένα πραγματικό relocation στο εξωτερικό προς όφελος της μουσικής σας;
Κάποιες κουβέντες είχαν γίνει στο παρελθόν, αλλά στην πραγματικότητα όχι ουσιαστική συζήτηση για μια τέτοια προοπτική. Είναι δύσκολο το βήμα, έχουμε φίλους και οικογένειες εδώ και τους διαλέγουμε, παρά τις υπόλοιπες δυσκολίες.
Ο Γιώργος, τραγουδά στίχους που δεν γράφει αυτός, αλλά έχει δηλώσει πως για να τους ερμηνεύσει έχει ήδη «γυρίσει την ταινία» στο μυαλό του. Υπήρξε ποτέ στιγμή που η δική του εσωτερική οπτική συγκρούστηκε με την αρχική πρόθεση του στιχουργού ή που οι σχεδόν αθλητικές απαιτήσεις της head voice και των μεγάλων δυναμικών τον ανάγκασαν να επαναπροσδιορίσει κάποιες μελωδίες για λόγους αντοχής;
Οι περισσότερες μελωδικές γραμμές γράφονται πριν από τους στίχους, οπότε έχουμε εικόνα για το πώς θα το διαχειριστεί ο Γιώργος εκ των προτέρων. Μιας και τους στίχους τους γράφω εγώ, θα σου πω πως είναι ιδιαίτερα συνεργάσιμος, ακόμα κι αν σε πρώτη φάση κάτι μπορεί να τον δυσκολέψει, ένα φωνήεν για παράδειγμα ως τοποθέτηση. Πολύ σπάνια έχουμε αλλάξει κάποιες καταλήξεις για να εξυπηρετηθεί εκφραστικά μια φράση.
Όσον αφορά την οπτική του σε σχέση με το περιεχόμενο των στίχων, συχνά υπάρχει ο εμπλουτισμός τους με μια ερμηνεία που τους πάει και ένα βήμα παραπέρα από το κείμενο. Είναι συνεργατική η δουλειά αυτή και έχει πάντα ενδιαφέρον να βλέπεις πόσο διαφορετικά διαβάζει και αποθηκεύει ο καθένας κάτι, ανάλογα με τα προσωπικά του βιώματα.
Αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω και να δώσετε μια συμβουλή στον εαυτό σας κατά τη δημιουργία κάθε δίσκου, ποια θα ήταν αυτή; Θα παρέμενε η ίδια σε όλη τη διαδρομή σας ή θα άλλαζε ανάλογα με τη φάση που βρισκόσασταν, και τελικά, θεωρείτε πως θα είχατε την ωριμότητα να την ακολουθήσετε τότε;
Δε νομίζω πως θα άλλαζα κάτι. Κάθε δίσκος είναι ένα στιγμιότυπο της εποχής που τον φτιάξαμε. Δεν ξέρω τι νόημα θα είχε μια σημερινή συμβουλή σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση.
Σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας. Μετά από τόσα χρόνια σταθερής πορείας, τι θεωρείτε τελικά πιο καθοριστικό για τη συνοχή σας, την ανθρώπινη χημεία ή το κοινό καλλιτεχνικό όραμα, και αν αύριο οι Mother of Millions έπαυαν να υπάρχουν, ποιο θα θέλατε να είναι το στίγμα που θα άφηναν πίσω τους;
Νομίζω πως είναι και τα δύο. Και η χημεία και το πώς συνδιαμορφώνεται το όραμα καθώς περνάνε τα χρόνια. Ισχύει το ίδιο με οποιαδήποτε σχέση, δεν είναι υποχρεωτικό να είσαι με τους ίδιους ανθρώπους για πάντα, όταν όλα γύρω μας αλλάζουν μαζί με εμάς τους ίδιους, αλλά είναι ωραίο όταν συμβαίνει. Δεν ξέρω τι στίγμα θα ήθελα να αφήσουμε αν η μπάντα σταματούσε, δεν είναι κάτι που με απασχολεί, να πω την αλήθεια. Προτιμώ να σκέφτομαι τα πράγματα που έρχονται, οι Mother είναι το πρωταρχικό μου όχημα έκφρασης και ευελπιστώ πως θα είναι έτσι για πολλά χρόνια ακόμα. Ευχαριστούμε πολύ!