Δε συμφωνώ με το gatekeeping, διότι αν ήταν άκρως αυστηρό, λογικά μόνο ο Iommi θα είχε το δικαίωμα να ακούει heavy metal χωρίς να μπορεί να του πει κανείς κουβέντα. Βέβαια, αν ήταν και ο ίδιος φανατικός gatekeeper, υπάρχει η πιθανότητα να απολάμβανε μόνο τους δίσκους του, αφού ο ήχος δε θα είχε εξαπλωθεί. Δε θα παρακινούσε νέα παιδιά να πιάσουν κιθάρες και τελικά θα έμενε εντελώς μόνος του.
Επίσης, δεν ξέρω τι καινούργιο είναι αυτό που μας έπιασε με το ποιος πήγε στη συναυλία των Metallica. Δε θέλω να σας το χαλάσω, αλλά από το ’74 και μετά, μπορεί ο καθένας να βρίσκεται όπου γουστάρει, με όποιον επιθυμεί, όπως και όποτε του αρέσει. Αφού τα ξεκαθαρίσαμε αυτά, ας ασχοληθούμε με μία άλλη κατηγορία ανθρώπων, που είναι και αυτοί με τους οποίους σκοπεύω πραγματικά να τα “βάλω”.
Πριν όμως το κάνω, ας φέρουμε στην επιφάνεια κάποια πράγματα που σε αρκετούς ίσως να είναι άγνωστα. Ο μεταλλάς, αυτός που πολλές φορές θεωρείται γραφικός, βιώνει τη μουσική με πολύ περισσότερο συναίσθημα από τον μέσο ακροατή. Αυτό δεν είναι κάποια μεταφυσική συνθήκη. Είναι κάτι πολύ εξηγήσιμο. Ο μεταλλάς, όπως και ο χιπχοπάς (ο κανονικός), ο πάνκης και όσοι γενικά δεν ανήκουν στο mainstream μουσικό τόξο, για να επιλέξουν το είδος που τους εκφράζει, έπρεπε να ανάγουν τη τέχνη σε κάτι σημαντικότερο από μία συχνότητα στο ραδιόφωνο.
Έπρεπε, να το πω λαϊκά, να στρώσουν κώλο και να ψάξουν. Να ακούσουν πράγματα που δεν τους αρέσουν και να κατανοήσουν τι ακριβώς τους ενοχλεί. Στη συνέχεια, αφού ανακάλυψαν τους ήχους που τους πωρώνουν, έπρεπε να βρουν τρόπο να τους απολαμβάνουν όσες πιο πολλές φορές γίνεται. Σε αντίθεση με τα mainstream είδη, που παίζουν παντού, από το καφέ της γειτονιάς μέχρι τον κάγκουρα με τη μουσική τέρμα στα ηχεία του αυτοκινήτου, έπρεπε να δώσουν χρήματα. Πολλά χρήματα, για να αγοράσουν δίσκους, CD, βινύλια και κασέτες.
Μετά, η ιδιαιτερότητα του είδους και το πάθος με το οποίο το προσεγγίζουν, όρισε λίγο-πολύ όλη τους τη ζωή. Άλλωστε, διαφέρει αρκετά το να βάζω μουσική απλά για να περάσω την ώρα μου από το να επενδύω ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό μηνιαίως για τη δισκοθήκη μου. Έπρεπε λοιπόν να βρουν ανθρώπους να συναναστραφούν που συμμερίζονται αυτή την τρέλα. Είναι αρκετά λογικό, αφού αυτές οι υποκουλτούρες (να ξεκαθαρίσουμε ότι υποκουλτούρα είναι το υποσύνολο μίας κουλτούρας) δημιουργούνται γύρω από έναν συγκεκριμένο άξονα, εν προκειμένω τη μουσική.
Μπορεί πολλοί από εσάς να έχετε συνηθίσει να βλέπετε τους καλλιτέχνες που σας αρέσουν κάθε Σάββατο στην παραλιακή ή στην Ιερά Οδό. Δε σας ψέγω, καλά κάνετε. Ωστόσο για αυτούς, πολλές φορές το να πετύχουν ένα αγαπημένο συγκρότημα από κοντά είναι εμπειρία once in a lifetime (Running Wild, τι κάνετε; Όλα καλά;). Να το πάω και λίγο πιο πέρα. Δεν είναι λίγες οι φορές που αυτή η ευκαιρία δε δίνεται καν, με αποτέλεσμα να παίρνουν αεροπλάνα και βαπόρια και να ταξιδεύουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη για να τους καμαρώσουν. Σκεφτείτε εκεί το συνολικό κόστος πού φτάνει.
Να βάλω ακόμα μία πλευρά. Για όλα αυτά τα είδη που δεν κυριαρχούν (βασικά, και αθροιστικά αποτελούν συντριπτική μειοψηφία) σκεφτείτε πόσα μέσα και περιοδικά υπάρχουν όπου γράφονται κείμενα επί κειμένων σχετικά με τον ήχο τους. Σας φαίνεται άσχετο; Αναλογιστείτε γιατί ο μέσος ακροατής του Κιάμου δεν ενδιαφέρεται να συντάξει ή να διαβάσει μία κριτική για τον τελευταίο του δίσκο, ενώ για τον αντίστοιχο των Iron Maiden είναι ικανός λόγος να σταματήσει να μιλάει με τον φίλο του. Γραφικότητες; Ίσως. Περισσότερο πάθος για τη μουσική; Σίγουρα.
Και πού θέλω λοιπόν να καταλήξω με όλα αυτά; Είπα ότι το gatekeeping δε μου αρέσει και δεν είναι του γούστου μου σαν πρακτική. Όμως, εσείς οι περαστικοί που βρήκατε ευκαιρία και πήγατε στους Metallica για το story, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να κουνάτε το δάχτυλο στους μεταλλάδες που έμειναν εκτός επειδή παραπονιούνται. Το να τους κάνετε υποδείξεις συμπεριφοράς είναι χειρότερο από τη δική τους γκρίνια. Πώς να το κάνουμε, αυτή η μουσική είναι περισσότερο δική τους από ό,τι δική σας, γιατί έχουν μοχθήσει για αυτήν. Για τη διάδοσή της, για τη συντήρηση των μπαντών, την εξέλιξή της κλπ. Έχουν κερδίσει με το σπαθί τους το δικαίωμα να εκνευρίζονται. Ε, δεν ήρθαν τώρα τα άγρια να διώξουν τα ήμερα, έτσι έχουν τα πράγματα. Να σας πω και κάτι άλλο, σας το είπε και ο Papa Het, «we are a heavy metal band».
Και επειδή ποτέ στη ζωή μου δε μου άρεσαν οι μέσες αποστάσεις, λειτουργώ δυαδικά, ή με το ένα ή με το άλλο. Όσο και να διαφωνώ με το gatekeeping, θα πάω με το μέρος τους γιατί αυτοί είναι οι δικοί μου άνθρωποι, εσείς όχι. Και είστε τυχεροί γιατί σε ένα παράλληλο σύμπαν έχω κατακτήσει τον κόσμο και στην Ticketmaster, αν πας να βγάλεις εισιτήριο και για τους Metallica και για τη Βίσση, πέφτει φωτιά και σε καίει.
