Λίγο πριν την επιστροφή τους στην Ελλάδα για μια σειρά εμφανίσεων, οι The Underground Youth μιλούν για την πορεία τους που μετρά ήδη δεκαοκτώ χρόνια. Ο Craig Dyer αναπολεί το ξεκίνημα του συγκροτήματος, αναλύει τη DIY φιλοσοφία που παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο και περιγράφει τις ιδιαίτερες εμπειρίες από τις περιοδείες τους στην Κίνα. Παράλληλα, εξηγεί γιατί η μουσική τους αποτελεί μια ρεαλιστική αποτύπωση του κόσμου και επιβεβαιώνει τον ισχυρό δεσμό που τους συνδέει με το ελληνικό κοινό από την πρώτη κιόλας επίσκεψή τους.
Καλώς ήρθατε στο DEPART, είναι μεγάλη μας χαρά που σας έχουμε μαζί μας. Πώς κυλάει η ζωή σας τελευταία και τι κλίμα επικρατεί στις τάξεις του συγκροτήματος αυτή την περίοδο; Έχετε επιστρέψει ήδη στις συναυλίες για να βρεθείτε ξανά με το κοινό σας ή είστε ακόμα στο στάδιο της προετοιμασίας για την επόμενη περιοδεία σας;
Underground Youth (Craig Dyer): Ευχαριστώ, χαρά μου! Όλα πάνε καλά. Πριν από λίγες μέρες παίξαμε στο Βερολίνο, την πόλη μας, μπροστά στο μεγαλύτερο κοινό που είχαμε ποτέ εκεί. Ήταν μια τέλεια βραδιά και τώρα προετοιμαζόμαστε πυρετωδώς για την επερχόμενη ελληνική περιοδεία. Δουλεύουμε πάνω σε ένα νέο setlist με κομμάτια που δεν έχουμε παίξει ποτέ ξανά στην Ελλάδα και είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι για αυτό.
Έχετε παίξει στην Κίνα αρκετές φορές, έναν προορισμό που παραμένει σχετικά αχαρτογράφητος για πολλούς δυτικούς μουσικούς. Πώς είναι για εσάς η εμπειρία των ζωντανών εμφανίσεων εκεί και πώς συγκρίνεται η ενέργεια του κοινού με όσα συναντάτε στην Ευρώπη; Επιπλέον, η φήμη ότι η Κίνα είναι δύσκολο μέρος για διεθνείς καλλιτέχνες βασίζεται στην πραγματικότητα ή πρόκειται απλώς για έναν αστικό μύθο;
Έχουμε δύο υπέροχες εμπειρίες από περιοδείες στην Κίνα και αναγνωρίζουμε πόσο τυχεροί είμαστε που το καταφέραμε, αφού δεν έχουν πολλοί δυτικοί καλλιτέχνες αυτή την ευκαιρία. Το κοινό μας εκεί είναι εξαιρετικό, μας στηρίζει πολύ και δείχνει μεγάλη εκτίμηση. Προφανώς η εμπειρία διαφέρει πολύ από τις συναυλίες στην Ευρώπη ή την Αμερική, αλλά όπως διαφέρουν οι άνθρωποι και οι κουλτούρες σε όλο τον κόσμο, έτσι διαφέρει και το κοινό στα live.
Όσο για τις δυσκολίες, υπάρχουν όντως περιπλοκές με τις βίζες, ενώ οι στίχοι μας περνούν από εξονυχιστικό έλεγχο και μπορεί να μας απαγορεύσουν συγκεκριμένα τραγούδια. Αυτό μας συνέβη στην προηγούμενη επίσκεψη, όπου νομίζω πως δεν μας επέτρεψαν να παίξουμε τρία κομμάτια χωρίς να μας εξηγήσουν το γιατί, αλλά το βλέπουμε περισσότερο ως μια μικρή ταλαιπωρία παρά ως πραγματικό εμπόδιο.
Σε μια συναυλία της τελευταίας περιοδείας μάς επισκέφθηκε η αστυνομία στα παρασκήνια, έλεγξε το setlist και μας τόνισε τους νόμους που έπρεπε να τηρήσουμε στη σκηνή, όπως το να μη βρίζουμε, να μη μιλάμε για την κυβέρνηση, να μη γδυθούμε και να μη θέσουμε κανενός τη ζωή σε κίνδυνο. Ήταν λίγο ξενέρωτο αυτό δεκαπέντε λεπτά πριν βγούμε στη σκηνή, χαχα.
Ξεκινήσατε ως ένα συγκρότημα που αγκάλιασε τη DIY φιλοσοφία, κυκλοφορώντας τη μουσική σας ελεύθερα στο Bandcamp και παίζοντας σε μικρούς, underground χώρους.
Σήμερα, οι δίσκοι σας κυκλοφορούν σε βινύλιο και γίνονται ανάρπαστοι σχεδόν αμέσως και έχετε δημιουργήσει ένα φανατικό κοινό που γεμίζει πολύ μεγαλύτερους χώρους σε όλο τον κόσμο.
Κοιτάζοντας αυτή την εξέλιξη, νιώθετε μια βαθιά ικανοποίηση που βλέπετε το όραμά σας να έχει τέτοια απήχηση, παραμένοντας ταυτόχρονα πιστοί στην καλλιτεχνική σας ταυτότητα;
Σίγουρα, ήταν μια πολύ φυσική εξέλιξη, που σημαίνει ότι έγινε με αργούς ρυθμούς. Το project μετράει πλέον περίπου δεκαοκτώ χρόνια ζωής και μέσα σε αυτό το διάστημα υπήρξαν δύσκολες στιγμές, όπου η ορμή μας φαινόταν να χάνεται. Εμείς όμως συνεχίσαμε τις περιοδείες, γράφαμε και κυκλοφορούσαμε μουσική, μένοντας πάντα πιστοί στη DIY προσέγγισή μας και χωρίς τον παραμικρό συμβιβασμό στο όραμα ή την ακεραιότητά μας.
Υπάρχουν φορές που αναρωτιέμαι πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε περισσότερο mainstream ραδιοφωνικό αέρα, τηλεοπτικές ευκαιρίες ή τη στήριξη μιας μεγάλης εταιρείας, αλλά είμαι απλά χαρούμενος που μπορώ ακόμα να βιοπορίζομαι από αυτό και που νιώθω περήφανος για κάθε απόφαση που πήρα όλα αυτά τα χρόνια.
Έχει επηρεάσει η μετάβαση σε ένα πιο αναγνωρίσιμο στάτους τη δημιουργική σας διαδικασία ή τον τρόπο που προσεγγίζετε το νέο υλικό; Επιπλέον, πιστεύετε ότι η σημερινή κατάσταση στη μουσική βιομηχανία ωθεί τους καλλιτέχνες σε μια πιο καταναλωτική και τυποποιημένη μέθοδο παραγωγής ή έχετε καταφέρει να προστατέψετε την τέχνη σας από αυτές τις εξωτερικές πιέσεις;
Προσεγγίζω τη δημιουργική διαδικασία, το γράψιμο και την ηχογράφηση γενικά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το έκανα πάντα. Είμαι καλύτερος σε αυτό τώρα, έχω περισσότερη εμπειρία και καλύτερο εξοπλισμό, αλλά η διαδικασία παραμένει η ίδια όπως όταν ξεκίνησα.
Δυστυχώς έχει υπάρξει μια τεράστια μεταβολή στη βιομηχανία και στον τρόπο που καταναλώνεται η μουσική στις πλατφόρμες streaming και στα social media. Εγώ όμως κρατάω αποστάσεις από αυτόν τον κόσμο γιατί, ευτυχώς για εμάς, αποτελεί ένα τελείως διαφορετικό κομμάτι της βιομηχανίας από αυτό στο οποίο υπάρχω εγώ και οι The Underground Youth.
Θυμάμαι να σας βλέπω ζωντανά πίσω στο 2016 και η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά κάτι το ιδιαίτερο. Αναλογιζόμενοι εκείνη την εποχή, πόσο έχει εξελιχθεί για εσάς η εμπειρία των live ως συγκρότημα, τόσο όσον αφορά τη σκηνική σας παρουσία όσο και τον τρόπο που συνδέεστε με το κοινό κατά τη διάρκεια μιας εμφάνισης;
Όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα, όσο περισσότερη εμπειρία αποκτάς σε κάτι, τόσο καλύτερος γίνεσαι. Για εμάς, η μεγαλύτερη αλλαγή στον τρόπο που προσεγγίζουμε τις ζωντανές εμφανίσεις ήρθε με τη διακοπή που αναγκαστήκαμε να κάνουμε λόγω της πανδημίας. Από εκεί που περιοδεύαμε τρεις ή τέσσερις μήνες τον χρόνο, σταματήσαμε τελείως, και λίγο αφότου ξεκίνησαν πάλι τα live, η Olya έμεινε έγκυος, οπότε κάναμε ένα ακόμη διάλειμμα.
Τώρα περιοδεύουμε μαζί με την κόρη μας, οπότε παίζουμε μόνο λίγες συνεχόμενες συναυλίες κάθε φορά. Δεν το συνειδητοποιείς, αλλά σε εκείνες τις πολύ μεγάλες περιοδείες δεν δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό, γίνεται μια καθημερινή ρουτίνα και δεν μπορείς να είσαι στο 100% πάνω στη σκηνή κάθε βράδυ για τριάντα ή περισσότερες μέρες σερί. Τώρα όμως παίζουμε τρεις-τέσσερις συναυλίες και μετά κάνουμε διάλειμμα, οπότε τα δίνουμε όλα για αυτές τις λίγες βραδιές. Απολαμβάνεις την εμφάνιση περισσότερο και, φυσικά, όταν την απολαμβάνεις εσύ, η εμπειρία γίνεται καλύτερη και για το κοινό.
Το ελληνικό κοινό έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι αποτελεί ζωτικό κομμάτι αυτού του φανατικού κοινού που προαναφέραμε και οι συχνές επισκέψεις σας στη χώρα μαρτυρούν έναν πολύ ιδιαίτερο δεσμό. Πώς θα περιγράφατε τη σχέση σας με τους οπαδούς εδώ και τι είναι αυτό στην ενέργεια της Ελλάδας που σας κάνει να επιστρέφετε συνέχεια στις σκηνές μας;
Για εμάς, αυτός ο στενός δεσμός με το ελληνικό κοινό θα είναι πάντα πολύτιμος, καθώς η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που επισκεφθήκαμε για περιοδεία εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου όπου ζούσαμε τότε, πίσω στο 2012. Δώσαμε μερικές καταπληκτικές συναυλίες, τις πρώτες μας sold out εμφανίσεις, και ο κόσμος ήταν τόσο παθιασμένος και εκδηλωτικός.
Θα θυμάμαι πάντα εκείνα τα live και τώρα, επιστρέφοντας για ένατη φορά στην Ελλάδα, έχουμε τόσες όμορφες αναμνήσεις από τις εμφανίσεις και τους ανθρώπους. Είναι από τα καλύτερα κοινά για τα οποία έχουμε παίξει και κάθε φορά αποτελεί την κορυφαία στιγμή του προγράμματος της περιοδείας μας.
Κοιτάζοντας τους τίτλους των δίσκων σας, θα μπορούσε κανείς εύκολα να διακρίνει ένα νήμα απαισιοδοξίας να διατρέχει το έργο σας. Πώς θα ορίζατε το συνολικό καλλιτεχνικό σας στυλ; Έχει τις ρίζες του σε μια πιο κυνική κοσμοθεωρία ή βλέπετε τη μουσική σας ως έναν τρόπο διαχείρισης των αναπόφευκτων δυσκολιών της καθημερινότητας;
Δεν θα τη χαρακτήριζα απαισιόδοξη ή κυνική, αλλά απλώς ρεαλιστική. Ειδικά με την τωρινή κατάσταση του κόσμου, τους πολέμους, τις γενοκτονίες, τους διεφθαρμένους πολιτικούς ηγέτες και τους δισεκατομμυριούχους καπιταλιστές που συγκαλύπτουν φρικτά εγκλήματα. Πιστεύω πως αν ακούσεις τη μουσική μου με φόντο την πραγματικότητα της εποχής μας, φαντάζει ανάλαφρη και αισιόδοξη συγκριτικά.
Με το πέρασμα των χρόνων, έχετε διαμορφώσει έναν εντυπωσιακά ξεχωριστό ήχο, που χαρακτηρίζεται από λεπτές αλλά συνειδητές αλλαγές από τον ένα δίσκο στον επόμενο. Ακούγοντας το “Décollage”, υπάρχει μια σαφής αίσθηση συνέχειας που παραπέμπει στις παλιότερες δουλειές σας, ενώ ταυτόχρονα νιώθει κανείς την εξέλιξη.
Τι είναι αυτό που σας κρατά προσηλωμένους στη συγκεκριμένη ηχητική κατεύθυνση και πώς πιστεύετε ότι εισπράττει το κοινό αυτή την ισορροπία ανάμεσα στις ρίζες σας και τη σημερινή μουσική σας αναζήτηση;
Δεκαοκτώ χρόνια είναι μεγάλο διάστημα για να δημιουργείς και να κυκλοφορείς συνεχώς μουσική με παρόμοιο ήχο. Πιστεύω πως εξελίσσοντας τον ήχο των The Underground Youth από δίσκο σε δίσκο, καταφέρνω να δημιουργώ ένα μεταβαλλόμενο τοπίο για το συγκρότημα, διατηρώντας ταυτόχρονα ένα στίγμα που είναι ξεκάθαρα δικό μας.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν πολυσκέφτομαι το γράψιμο του νέου υλικού, δεν ξεκινάω τη διαδικασία λέγοντας «θέλω να φτιάξω ένα τραγούδι ή έναν δίσκο που να ακούγεται κάπως έτσι». Απλώς αρχίζω να παίζω, όπως κάνω πάντα, και όπου με βγάλει αυτό που προκύπτει και η κατεύθυνση που παίρνει. Είναι μια πολύ φυσική διαδικασία.
Σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου και που μοιράστηκες τις σκέψεις σου μαζί μας, η τελευταία κουβέντα ανήκει σε εσένα.
Ευχαριστώ για τις ερωτήσεις. Θα ήθελα μόνο να πω ότι είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που επιστρέφουμε και είμαι βέβαιος πως αυτές θα είναι από τις καλύτερες εμφανίσεις που έχουμε δώσει ποτέ στην Ελλάδα!