Καλιφόρνια, 1984. Μία παρέα σκεϊτάδων αποφασίζει να αρχίσει μία punk μπάντα και πού να ήξεραν ότι 40 χρόνια μετά θα γέμιζαν μεγάλα φεστιβάλ ανά τον κόσμο; Κι όμως, αυτό συμβαίνει από τότε. Φυσικά, το σχήμα για το οποίο μιλάω δε θα μπορούσε να είναι άλλο από τους Offspring, μία από τις πιο χαρακτηριστικές pop-punk και skate-punk μπάντες στην ιστορία. Ένα συγκρότημα του οποίου η μουσική σφυρηλάτησε φουρνιές εφήβων.
Λίγα λόγια όμως για την πορεία της μπάντας πρώτα. Η ίδρυση μπορεί να έγινε το μακρινό πλέον 1984, αλλά η μπάντα έτσι όπως την ξέρουμε διαμορφώθηκε το 2007. Τα φώτα της δημοσιότητας τα είδε πολύ νωρίτερα βέβαια, με την κυκλοφορία του τρίτου της άλμπουμ “Smash”. Πρακτικά, αυτός ήταν και ο δίσκος που την έβαλε στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη και λίγα χρόνια μετά, εξαιτίας και αυτού, υπογράφουν συμβόλαιο στην Columbia και ένα χρόνο μετά κυκλοφορούν τον τέταρτο δίσκο τους “Ixnay on the Hombre”.
Από εκεί και έπειτα η μπάντα απλά είχε ανοδική πορεία και συνεχείς κυκλοφορίες, σχεδόν μία κάθε δύο χρόνια. Το σημαντικότερο ήταν ότι όλες είχαν κάτι διαφορετικό να προσφέρουν στον ακροατή. Πάντα, όμως, υπό την «ομπρέλα» της χαρακτηριστικής χροιάς των Offspring. Ακόμα και αν οι fans δεν ήμασταν απόλυτα ευχαριστημένοι από κάποιον δίσκο ως σύνολο, πάντα βρίσκαμε κομμάτια που τραβούσαν την προσοχή μας. Αυτή τη δημιουργικά έντονη 15ετία (1997-2012) ακολούθησε μία δεκαετία σιωπής. Το δέκατο, και μέχρι στιγμή πιο πρόσφατο, άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 2021 με νέο ύφος. Πιο “καλογυαλισμένο” και με αρκετές μεταλίζουσες, αλλά και alternative pop επιρροές, απέδειξε πως οι Offspring δεν επιμένουν στη συνταγή. Έδειξαν ότι τους αρέσει και να δοκιμάζουν τον εαυτό τους. Και τα καταφέρνουν και πολύ καλά.
Και με αφορμή αυτή τη στροφή στον ήχο, αναμένουμε να ακούσουμε στα μέσα του Οκτώβρη που έρχεται το υπ’ αριθμόν 11ο δίσκο τους, το “Supercharged”, που ακούγεται ότι είναι γεμάτος εκπλήξεις τόσο για τους νέους όσο και τους παλιούς fans. Πολλοί μπορεί να σκέφτονται το εξής «ωραία όλα αυτά αλλά δεν ξέρω κανένα κομμάτι τους» και έρχομαι να πω εγώ: «Κι όμως!». Και εδώ καταλαβαίνεις τη σημασία αυτής της μπάντας. Μετράνε μεγάλο αριθμό επιτυχιών στη συλλογή τους και ένα μεγάλο ποσοστό αυτών δεν υπάρχει απλά, αλλά βασιλεύει στην ψυχή των ελληνικών ραδιοφώνων και ροκόμπαρων.
Λέγοντας αυτό, επιμένω πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχεις ακούσει κάποιο από τα παρακάτω mega-hit κομμάτια τους. Ό,τι μουσική και να ακούς.
Pretty Fly (For A White Guy)
Ένας από τους λόγους για να τους δείτε από κοντά, είναι να ακούσετε ζωντανά το “Pretty Fly (For A White Guy)”. Πώς θα σας ακουγόταν όμως, αν κάποιος σας έλεγε ότι ένα τραγούδι δεκάδων εκατομμυρίων views μπορεί να μην είχε καν δημιουργηθεί αν ο Dexter Holland δεν ήθελε ένα καφεδάκι;
Ο Dexter λοιπόν, στέκεται στην ουρά των Starbucks της γειτονιάς του. Παρατηρεί έναν λευκό νεαρό που φοράει ένα jokey γυρισμένο στο πλάι. Μιλώντας στο The New Cue, εξηγεί: «Θυμάμαι να πηγαίνω στα Starbucks μια μέρα και εκεί ήταν ένα λευκό παιδί με ένα jokey γυρισμένο στο πλάι. Το Orange County βρίσκεται στο κεντρικό σημείο, οπότε ήταν σίγουρα μακριά από το μέρος της κουλτούρας που παρουσίαζε και προσπαθούσε να παρουσιάσει τον εαυτό του. Προσπαθούσε να είναι κάτι που σίγουρα δεν ήταν. Ήμουν μόνος μου στο αυτοκίνητο και το είπα δυνατά στον εαυτό μου, ” That guy’s pretty fly for a white guy “. Και τότε, σαν κουδουνάκι, κατάλαβα ότι αυτή ήταν μία καλή ατάκα που θα πρέπει να τη θυμάμαι γιατί σίγουρα θα μου φανεί χρήσιμη στο μέλλον».
Το “Pretty Fly (for a White Guy)” τελικά κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου του 1998 και ήταν το πρώτο single του “Americana”. Το τραγούδι έφτασε στο νούμερο 53 του αμερικανικού Billboard Hot 100. Στο νούμερο 5 του Billboard Mainstream Rock Tracks chart και στο νούμερο 3 του Billboard Modern Rock Tracks chart. Ήταν επιτυχημένο διεθνώς, φτάνοντας στο νούμερο 1 σε 10 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας. Μάλιστα, στη χώρα των κακγουρό, παρέμεινε στο νούμερο 1 για έξι εβδομάδες και έγινε τετραπλά πλατινένιο.
Self Esteem
Εδώ έχουμε πάλι μία ιστορία που είναι more than meets the eye. Το τραγούδι μιλάει για έναν τύπο που αφήνει την κοπέλα του να τον κάνει ό,τι θέλει. Ο λόγος: δεν έχει καμία αυτοεκτίμηση. Ο Dexter Holland έγραψε και αυτό το τραγούδι, μια ημι-αληθινή ιστορία βασισμένη στις δικές του εμπειρίες και αυτές των φίλων του. Μάλιστα, μιλώντας στο Radio.com, σχολιάζοντας τον στίχο «Late at night, she knocks on my door. Drunk again and looking to score.», αποκάλυψε ότι αναφέρεται σε προσωπική του εμπειρία.
Στην αρχή, δεν άρεσε σε όλους μέσα στο συγκρότημα το τραγούδι. Ο Noodles, συγκεκριμένα, είχε πει στο Rolling Stone: «Όταν γράψαμε το “Self Esteem”, αρχικά δεν το καταλάβαινα και για να είμαι ειλικρινής, δεν μου πολυάρεσε. Η δομή του τραγουδιού μού φαινόταν απλά περίεργη. Είχαμε συνηθίσει να παίζουμε τα πάντα πολύ γρήγορα. Όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Και εδώ ήταν ένα τραγούδι που ήταν λίγο πιο αργό».
Επίσης, αυτό χαρακτηριστικό «Λα, λα, λα, λα», η περίφημη εισαγωγή ντε, στην αρχή ήταν να παιχτεί με ακουστική κιθάρα. Ωστόσο, για καλή μας τύχη, έπεσε στο τραπέζι να την τραγουδίσουν τα μέλη της μπάντας. Σχολιάζοντας την απόφασή τους αυτή, ο Dexter αφηγείται: «Σκέψου το, δεν σου ακούγεται λίγο χαζό; Εμάς πάντως μας ακουγόταν και αυτός ήταν ο λόγος που αρχικά το κάναμε. Επί της ουσίας έγινε για πλάκα, όμως, αφού το ακούσαμε, άρχισε να μας αρέσει και το κρατήσαμε».
Gone Away
Και κάπου εδώ, η πλάκα και ο χαβαλές σταματάνε. Στο “Gone Away” οι Offspring εξερευνούν τη θλίψη και την αίσθηση απώλειας που ακολουθεί το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Οι στίχοι μεταφέρουν τον αγώνα ενός ανθρώπου να συμβιβαστεί με την απουσία κάποιου που αγαπούσε βαθιά.
«Νομίζω ότι ήταν ένα τραγούδι που φαινόταν να τραβάει τον κόσμο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τραγούδι που έχουμε κάνει ποτέ. Τόσο πολύ που το απογυμνώσαμε και κάναμε μια έκδοση για πιάνο που ξεκινάει μόνο με τον Dexter και το πιάνο. Καθαρίζει το πνεύμα του τραγουδιού νομίζω, σε βαθμό που οι οπαδοί μας έλεγαν εδώ και χρόνια να ηχογραφήσουμε μια έκδοση για πιάνο στο στούντιο. Και το κάναμε.», περιγράφει ο Noodles θέλοντας να δείξει πόσο σημαντικό είναι το κομμάτι για τον κόσμο που ακούει τη μουσική τους.
Οι στίχοι του κομματιού είναι σκληροί. Ο Dexter τραγούδαει εικόνες κάποιου να αφήνει λουλούδια σε ένα μνήμα, θέλοντας να αναδείξει την προσπάθεια όλων μας να διατηρήσουμε μια σύνδεση με τον αποθανόντα, παρά να αποδεχθούμε το οριστικό του θανάτου. Επίσης, πολύ δυνατό σημείο του κομματιού είναι και όταν εκφράζει την επιθυμία να «ανταλλάξει» θέση με το αγαπημένο του πρόσωπο. Υπογραμμίζοντας, με αυτόν τον τρόπο, το μέγεθος της απελπισίας του και την επιθυμία να επανενωθούν. Ακόμη και με κόστος τη ζωή του.
The Kids Are Alright
Ξεκινάμε με το προφανές. ο τίτλος του τραγουδιού είναι μια αναφορά στο τραγούδι “The Kids Are Alright” των Who. To κομμάτι αποτελεί έμπνευση του Dexter Holland (καμία έκπληξη) όταν κάποια στιγμή ταξίδεψε στην παλιά του γειτονιά, το Garden Grove της Καλιφόρνια.
«Αυτό το ταξίδι με έβαλε σε σκέψεις για το πώς. Οραματιζόμενος τη ζωή όταν είσαι παιδί, φαίνεται ότι έχεις αυτό το είδος του λαμπρού μέλλοντος. Αλλά δεν αποδεικνύεται έτσι. Η γειτονιά μπορεί εξωτερικά να μοιάζει με το “Happy Days”, αλλά εσωτερικά θυμίζει περισσότερο το “Twin Peaks”».
Όσα υπάρχουν στο μυαλό του Dexter, ξεκαθαρίζουν αν δούμε και το επίσημο βίντεο του κομματιού. Ο frontman βρίσκεται σε ένα δωμάτιο και διάφορες σκηνές εναλλάσσονται γύρω του καθώς διηγείται τι έχει συμβεί σε γνωστούς από τη γειτονιά του, και όχι μόνο. Δυστυχώς, το μέλλος κανενός δεν ήταν ευοίωνο, αφού ο ένας πέθανε σε αυτοκινητικό δυστύχημα, ο άλλος έπαθε νευρικό κλονισμό, και ένας τρίτος, εθίστηκε στα ναρκωτικά, σκότωσε την αδελφή του και έκαψε το σπίτι του.
Come Out and Play
Πριν πούμε τα του κομματιού, ας ξεκινήσουμε από το κόστος του video. Ακούς Offspring και υποθέτεις ότι το κόστος του θα ανέρχεται σε κάποιες δεκάδες χιλιάδες δολάρια. Σωστά; Μόνο που η αλήθεια είναι ότι για το “Come Out and Play” χρειάστηκαν περίπου 5.000 δολάρια. Και δε μιλάμε για ένα τυχαίο βίντεο, αλλά για ένα κομμάτι που έπαιζε συνεχώς στο MTV το 1994. Αν ακόμα δεν έχετε καταλάβει ποιο κομμάτι είναι, να σας βοηθήσω. Είναι αυτό που λέει το «gotta keep ’em separated».
Τώρα που καταλάβατε για ποιο τραγούδι λέμε, έχετε αναρωτηθεί σε ποιον ανήκει η φωνή που λέει αυτήν τη φράση; Ξέρετε, δεν είναι ούτε ο Noodles, ούτε ο Dexter, βασικά δεν είναι καν μέλος των Offspring. H φωνή ανήκει σε έναν οπαδό της μπάντας, τον Jason McLean. «Ο Jason συνήθιζε να έρχεται στις συναυλίες, και ήταν απλά ένας αντιπαθητικός οπαδός που ήθελε να παίξουμε ένα από τα παλιά μας τραγούδια που λεγόταν “Blackball”. Αλλά στην αρχή δεν μου περνούσε από το μυαλό να τον χρησιμοποιήσω για τον ρόλο. Αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να χρησιμοποιήσω έναν άσχετο τύπο.
Αλλά ο Jason φώναζε στα μούτρα μου κάθε Σαββατοκύριακο στις συναυλίες. Έτσι σκέφτηκα να τον χρησιμοποίησω για κάτι. Δεν είχε παίξει ποτέ σε συγκρότημα. Απλά του αρέσει η punk μουσική, χωρίς εμπειρία, χωρίς καμιά μουσικότητα. Και ήρθε και το δοκίμασε μια φορά και ακούστηκε πραγματικά υπέροχα. Το έκανε και μια δεύτερη φορά και αυτό ήταν όλο. Το αποτέλεσμα ήταν καταπληκτικό. Είναι ένα από αυτά τα πράγματα που απλά συμβαίνουν. Είναι πολύ ωραίο όταν συμβαίνει αυτό στη ζωή».
Στο σημείο αυτό, να προτείνω σε όσους πιστεύουν ότι δεν ξέρουν τα κομμάτια αυτά να κάνουν το τεστ. Απλά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μην έχεις ακούσει έστω ένα. Όλα είναι κομμάτια που κυριαρχούσαν σε σειρές, ταινίες, video games, ραδιόφωνα αλλά και στην καθημερινότητα (ειδικά σε γυμνάσια, λύκεια και πανεπιστήμια) από το 1995 μέχρι τουλάχιστον και το 2015.
Και αφού όλοι όσοι παίξατε το παιχνίδι ΣΙΓΟΥΡΑ χάσατε, θα ψηθήκατε να τσιμπίσετε ένα εισιτηριάκι για την πλατεία νερού στις 9 Ιουνίου που οι Offspring θα έρθουν να την βυθίσουν. Εγώ πάντως σίγουρα περιμένω με ανυπομονησία.