Το doom δε χρειάζεται πολλά για να λειτουργήσει. Θέλει όγκο, σκοτάδι, ένταση και μια μπάντα που να ξέρει πως να επιβληθεί, εστώ και με λιτότητα. Υπάρχουν μπάντες που χτίζουν ατμόσφαιρα σιγά-σιγά και οι Conan δεν ανήκουν σίγουρα σε αυτές.
Conan
Από τα πρώτα πράγματα που παρατήρησα στο live των Conan στο Gazarte ήταν η απουσία support μπάντας. Προσωπικά, το ομολογώ, πάντα θέλω ένα ορεκτικό πριν από το κυρίως πιάτο. Μια μπάντα να αρχίσει λίγο το τζέρτζελο, να σε βάλει στο κλίμα, να σε προετοιμάσει για αυτό που έρχεται. Αυτή τη φορά πήγαμε κατευθείαν στο ψητό. Βέβαια, αυτό, κατά πάσα πιθανότητα, να είναι καθαρά δικό μου θέμα, κάποιοι πιθανόν προτιμούν το “μπαμ και κάτω”.
Αυτό που επίσης μου έκανε εντύπωση ήταν ότι το Gazarte θα μπορούσε άνετα να είναι πιο γεμάτο. Και πραγματικά δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί. Οι Conan είναι από τις μπάντες που έχουν χτίσει έναν απολύτως αναγνωρίσιμο ήχο και μια σταθερή πορεία μέσα στα χρόνια. Κι όμως, βλέπεις άλλες παρεμφερείς μπάντες (ελληνικές ή μη) να έρχονται στη χώρα μας ή να παίζουν ξανά και ξανά και να μην πέφτει καρφίτσα. Εδώ υπήρχε μεν κόσμος, αλλά υπήρχε και χώρος να κινηθείς άνετα. Περίεργα πράγματα.
Κατά τα λοιπά, όταν το τρίο ανέβηκε στη σκηνή, οι σκέψεις μου μπήκαν γρήγορα στην άκρη. Οι Conan δεν είναι μπάντα που χτίζει αργά την ένταση, την επιβάλλει αμέσως με την πρώτη νότα να σε χτυπά σαν βαριοπούλα. Ο ήχος τους απλώθηκε στον χώρο σαν τεράστια μάζα, με κιθάρα και μπάσο να δημιουργούν ένα σχεδόν συμπαγές κύμα χαμηλών συχνοτήτων. Τα riffs κινούνται μεθοδικά και βαριά δίνοντας την αίσθηση ότι κάτι τεράστιο προχωρά ασταμάτητα κατά πάνω σου.
Η κιθάρα κουβαλά εκείνη τη χαρακτηριστική τραχιά χροιά που έχει ταυτιστεί με τη μπάντα. Τα χαμηλά κουρδίσματα και η λιτή, επαναληπτική δομή των riffs χτίζουν το γνωστό σύμπαν του πρωτόγονου “caveman battle doom” όγκου που αποτελεί σήμα κατατεθέν των Conan. Η μουσική τους δε βασίζεται στην πολυπλοκότητα, και δεν τη χρειάζονται κιόλας.
Η ωμότητα της δύναμή τους βρίσκεται στην επιμονή και στο βάρος. Μέσα σε αυτόν τον όγκο, τα φωνητικά λειτουργούσαν περισσότερο σαν πολεμικές κραυγές βγαλμένες από τον έβδομο κύκλο της κόλασης, προσθέτοντας ακόμη περισσότερη doom-ιλα στο συνολικό αποτέλεσμα.
Το κοινό μπήκε γρήγορα στο παιχνίδι. Τα κεφάλια άρχισαν να κινούνται ρυθμικά σχεδόν από την αρχή και για μεγάλο μέρος της συναυλίας η επικοινωνία ανάμεσα στη σκηνή και στο κοινό γινόταν αποκλειστικά μέσα από τον ρυθμό των riffs. Οι ίδιοι οι Conan δεν είναι ιδιαίτερα φλύαροι και η ροή του set κράτησε τις κουβέντες στο ελάχιστο, αφήνοντας τα κομμάτια να διαδέχονται το ένα το άλλο.
Το setlist κάλυψε διαφορετικές στιγμές από τη δισκογραφία τους, ισορροπώντας ανάμεσα σε παλαιότερο υλικό και πιο πρόσφατες κυκλοφορίες. Με αυτόν τον τρόπο, η μπάντα κατάφερε να δώσει μια πλήρη εικόνα της πορείας της, πάντα μέσα στο ίδιο βαρύ ηχητικό πλαίσιο που την έχει καθιερώσει.
Στο οπτικό κομμάτι, τα cult visuals από old school animation ή ταίνιες που προβάλλονταν πίσω από τη σκηνή έδεναν ιδανικά με τη θεματολογία της μπάντας, δίνοντας μια επικά σκοτεινή ατμόσφαιρα στο σύνολο.
Όταν τελικά μετά από μιαμίση ώρα, το live έφτασε στο τέλος του, χρειαστήκαμε λίγο χρόνο να επανέλθουμε πλήρως στην πραγματικότητα. Τα αυτιά συνέχιζαν να βουίζουν και το βάρος του ήχου μάς είχε πλακώσει. Αν μη τι άλλο, οι Conan έδειξαν ότι πρόκειται για μια μπάντα που βρίσκει την πραγματική της διάσταση πάνω στη σκηνή, εκεί όπου τα riffs αποκτούν το πλήρες, συντριπτικό βάρος τους.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Conan (OW) | Facebook | Instagram | Bandcamp | Spotify | Deezer | SoundCloud | Tidal